GÖNLÜMÜN BAŞKENTİ BESNİ

yamaçlar düze tutkun kor dudaklar sitemkâr
eyvanına varılan damlarda tüter efkâr
metruk avuçlarında koşturur loğ taşları
hasırlı tavanlardan süzülür gözyaşları

başının dert yumağı samanla karık toprak
yüreğine inceden saplanır paslı mızrak
ayaklar prangalı sırtlar yağır mı yağır
yüzlerde şark çıbanı kulaklar söze sağır

korint nakışlar kırgın beyaz duvaklar yorgun
dikenleri kıvrımlı yeşil meftunu kenger
bakır kulplar çığırtkan mahzun benizler solgun
mahcup akan pınara bezgin uzanır lenger

kızıl isot yangınında solar pembe karanfil
aydınlığı beklenen gündüzler doğar sefil
içten çekilen ahlar taa Karadağ’a gider
sarılır çiğ köfteye ekmek arası keder
yoğuran ele hayran
aksanlı dile gurban
kalaylı maşrapada sunulur taze ayran

taş çıkartır gençlere değil asla ihtiyar
karun’dan zengin gönül
ibo dayı bahtiyar
gül kokulu poşuyu başka dolar boynuna
her kovandan bir ana girer müşfik koynuna

maharete dönerken titreyen hareketi
müşfik elinde açar ayların bereketi
özü doğru-sözü bir-yiğit soylu-fedakâr
teştler dolusu baldan dudaklara tat yağar .....